شعر نو
1- شکل نیمایی (آزاد )
2- شکل شاملویی(سپید)
3- شعر موج نو
1- شکل نیمایی : که به آن شعر آزاد*می گویند. شعری است با وزن عروضی، منتها مصراع های آن مانند شعر سنتی محدود به دو و سه و چهار رکن نیست و می تواند کمتر از دو رکن و بیشتر از چهار رکن داشته باشد. قافیه در طرز نیمایی جای منظم و مشخص ندارد. اشعار نیما ، اخوان ، فروغ و سپهری بدین شکل است.
2- شکل شاملویی: که بدان شعر سپید*گویند. وزن و آهنگ دارد، منتها عروضی نیست. قافیه در این نوع شعر هم جای ثابت ندارد. شعرهای احمد شاملو و برخی از آثار حسین پناهی از این نوع است.
3- شعر موج نو: نه تنها وزن عروضی ندارد بلکه آهنگ و موسیقی آن حتی مانند شعر سپید هم آشکار نیست. در حقیقت منطق غیر نثری آن و تشبیهات و استعارات نوین آن یعنی مجموعاً زبان شعری، بدان آهنگی معنوی می بخشد که در نثر دیده نمی شود. اشعار احمد رضا احمدی بدین شیوه است.